نژادپرستی و خود بزرگ بینی کاذب نهادینه شده در جامعه فارس زبان ایران در مقابل هویت خواهی انسانی آذربایجان

در روزهای اخیر مسابقات تیم تراکتور سازی تبریز که دارای محبوبیتی بلارقیب در تمامی آذربایجان و حتی در میان تمامی ترکان ساکن ایران کنونی می باشد صحنه ای برای ابراز احساسات ملی گرایانه و هویت خواهانه جوانان شده است. جوانان ترک آذربایجان که در فضای بسته ایران منفذی برای بروز حسیات و افکار خود ندارند و برای جبران این کمبود هر فرصتی را مغتنم می شمارند سعی دارند در کنار تشویق تیم محبوب خود، در قالب شعارها و پلاکاردهای ورزشی حد اقل پیام خود را به جهان بیرون منتقل کنند. آذربایجان که خصوصا در روزهای بعد از انتخابات زیر بمباران تبلیغاتی و جنگ روانی از طرف هر دو جناح مرکز گرا قرار داشته و برای کشیده شدن به بازی که در پایانش هیچ نفعی به جز تکرار خسرانهای گذشته برای ملت ترک  آذربایجان متصور نبود، تحت فشار روانی شدید و هدف  انواع اتهامات و دغل بازیها بود گویا در قالب بازیهای فوتبال و اجتماعات میادین ورزشی فرصتی طلایی برای  بیان خود بدست آورد. آذربایجان آشکارا اعلام کرد که در حمایت از آرمانهای حرکت ملی آذربایجان نه سبز و نه سیاه بلکه سرخ سرخ است! نگاهی به شعارها، فریادها و نوشته های حمل شده توسط طرفداران تیم تراکتور سازی پیام روشن استقلال رأی و عدم وابستگی عملکرد آذربایجان به تهران را برای تمامی جریانهای تهران محور را در بر دارد.

 لیکن حرکت هویت خواهی عمومی آذربایجان (بدنه و یا بخش اجتماعی جنبش) که تابعی از حرکت ملی آذربایجان (وجه سیاسی جنبش) می باشد جنبه دیگری نیز دارد که شاید کمتر مورد توجه قرار می گیرد و آن جنبه انسان دوستانه و هومانیستی آن است. به بیان صریح و به عنوان مثال می توان شعارها و نوشته های مطرح شده در مسابقات تیم تراکتور سازی را مورد بحث قرار داد. تمامی شعارها، پلاکاردها و پیامهای طرفداران تیم تراکتور سازی در حالی که حاوی پیامهای هویت طلبانه و ملی گرایانه می باشد در عین حال عاری هر گونه نفی دیگری و توهین و حقارت به دیگری می باشد. در حالی که شعارها تمامأ در راستای اعتلا و بروز شعور ملی (ترکی-آذربایجانی) تیم میزبان می باشد هیچ گونه توهین و یا تخطی به خود و یا قومیت و منسوبیت تیم مقابل مشاهده نمی شود.منطبق بر روحیات ملت آذربایجان احترام به میهمان همیشه به عنوان اصل اساسی رعایت شده است.  حتی در بازی تیم استقلال تهران و تراکتور سازی که در تبریز انجام شد رعایت ادب و مهمان نوازی به معنای تام کلمه در مقابل طرفداران تیم استقلال که اکثرا کرد زبان بوده و از شهرهای کرد نشین آمده بودند رعایت شد. این خصوص نمایانگر آشکار جنبه هومانیستی حرکت ملی آذربایجان میباشد که تا زمانی که تخطی و زیاده خواهی در خصوص منافع ملت ترک در میان نباشد جنبشی به معنای کامل کلمه دموکراتیک و مدنی می باشد. که البته این نیز به نوبه خود ناشی از خوی بزرگ وارانه و آزاد منشانه تاریخی ملت ترک آذربایجان می باشد.

اما در نقطه مقابل توهین وقیحانه و شرم آور تماشا گران اصفهانی به منسوبیت ملی تیم تراکتور سازی در  بازی با تیم سپاهان در اصفهان قرار دارد.  در این مسابقه طرفداران اصفهانی تیم سپاهان با تشبیهی کاملا ناشایست و مع الافارغ با زیر پا گذاشتن نه تنها اصول ادب، نزاکت، احترام، مهمانوازی بلکه حتی مدنیت و انسانیت نه فقط میهمان خود بلکه یک ملت بزرگ و تاریخی را مورد سنگین ترین اهانتها قرار دادند. بی شک این بی ادبی و درشتگویی به همان اندازه که سبب رنجش و ناراحتی ترکهای آذربایجان شده به همان انداره نیز سبب راسختر شدن عزم آنها برای رهایی ملی شده است. بایستی دانست که این بی ادبی را تنها در قالب یک اتفاق ساده در یک استادیوم نمی توان گنجاند. همگان بخوبی می دانند در جغرافیایی که امروزه ایران خوانده می شود ترکان به رغم تمامی خدمات، فداکاریها و حسن نیت همیشگی خود هیچ گاه از طرف فارسها به عنوان دیگر قوم بزرگ منطقه مورد حسن نیت قرار نگرفته اند. تشریح علل کین تاریخی فارسها نسبت به ترکها در مجال این مقال نیست لیکن آشکار است که فارسها در هشتاد سال اخیر با تبدیل این کین به یک دشمنی ونفرت تمام عیار برای نابودی ترکها یک پروژه همه جانبه را کلید زده اند. این ضدیت از پایین ترین تا بالاترین در تمامی طبقات جامعه و دولت ایران (که مترادف با فارس تعریف شده است)  به وضوح قابل شهود است. نیازی به توضیح اینکه ترکهای آذربایجان در معرض چه نوع مظالمی از سوی سیستم ایرانی قرار گرفته اند نیست زیرا این دیگر واقعیتی که از سوی تمامی جهانیان درک شده است. واقعه شرم آور و زشت مسابقه مورد بحث نیز فقط و فقط در همین چارچوب قابل ارزیابی است. این حادثه به غیر از نمود بارز کین جامعه فارسهای ایران که با دروغهای تاریخی که به ذهنشان پر شده دچارخود بزرگ بینی توخالی تا حد فاشیسم شده است  از ملت ترک آذربایجان که در سالهای اخیر قدمهای موفقی را در راه رهایی ملی برداشته است، با هیچ منطق دیگری قابل ایضاح نیست. نا گفته نماند که ناسزا گفتن به تیمهای رقیب در میادین ورزشی امری رایج است ولی در حالی که در این دشنام و ناسزاها همیشه خود تیم حریف را هدف می گیرد ولی در این مورد تماگران فارس نه خود تیم آذربایجانی که ملیت ترکی آن را مورد رکیکترین فحاشیها قرار داده اند که مسأله ای کاملا معنادار است.

در حادثه پیامی نیز برای آن دسته از آذربایجانیهایی وجود دارد که هنوز پشت سر تهران حرکت می کنند و با زدن در جناحهای چپ و راست و سفید و سیاه و سبز و غیره به دنبال احقاق حقوق ضایع شده آذربایجان هستند. ترک ستیزی نه تنها در گوشت و خون بلکه تا مغز استخوان فرهنگ و مدنیت ایرانی نفوذ کرده. نه در و پنجره که پای بست این خانه ویران است.

کمیته خارج از کشور تشکیلات مقاومت ملی آذربایجان

24/07/1388